bit
– nejmenší jednotka informace (1/8 bytu; 0 vs. 1)
– nástavec na vrtačku pro šroubovaní

byt
– mieszkanie PL

bít
– bić PL

být
– być PL


byť
– ačkoliv, ač, přesto, přestože, i když CS
– aczkolwiek, chociaż, (po)mimo że PL

---


nabít, dobít
(akumulátor; kredit)
– naładować, doładować PL (akumulator; konto prepaid)

dobít, dorazit
– zbić, pobić, wykończyć, finalnie zniszczyć PL

dorazit
– dotrzeć, przybyć PL

nabýt
– získat CS (stát se majitelem; právní formulace)
– nabyć PL

dobýt
– podbić, zdobyć PL

---


nebýt toho, že CS
=
jak nie to, że PL


Podmiňovací způsob, kondicionál, tryb przypuszczający:



Přítomný čas / czas terazniejszy:

Nebýt to tak těžké, přinesl bych si to pěšky.

Kdyby to nebylo tak těžké, přinesl bych si to pěšky.



Minulý čas / czas przeszły:

Už bych nedojel, nebýt toho, že jsem měl s sebou kanystr.

Už bych nedojel, kdybych s sebou neměl kanystr.
// Minulý čas vyjadřuje de iure přítomným časem, ale používá se to tak i pro minulý čas.

Už bych nedojel, kdybych s sebou nebyl měl kanystr.
// Explicitně vyjadřuje minulý čas; začíná to už být zastaralá forma.

Už bych nedojel, kdybych s sebou byl neměl kanystr.
// Explicitně vyjadřuje minulý čas; začíná to už být zastaralá forma.

---


Hamlet:

Být, či nebýt, toť otázka.

---


Czech mówi i słyszy [i] = [y]!!!

Jest to bardzo podobna sprawa jak
dla Polaka [h]=[ch] i [rz]=[ż]!!!


Nie można tego odróżnić fonetycznie.
Odróżnia się to tylko w formie pisanej, jeżeli akurat rzeczony autor jest trochę kolega z swoim językiem ojczystym.



Ale!
Czech odróżnia [i,y] versus [í,ý]!!!
Długość jest ważna.


Znaczy...
- W Ostrawie i okolicach wszystko mówią krótko, nawet z polskim akcentem.
- W Pradze "śpiewają", znaczy przedłużają wszystko (tak, wg opinii zwykłych Czechów).
- I w Náchodzie skracamy »í« pod koniec słowa, więc skracamy »rohlík« i »ratlík« na [rohlik] i [ratlik], chyba po wzoru Polaków.



Uwaga!

Literkę »ý« trzeba czytać długą!
Jako [í], znaczy jako [iii].

Proszę nie starać się czytać »ý« twardo, tego Czech nie doceni.
I nie robi tego (poza Ostrawą i okolic).

Bo jak Polak stara się »ý« czytać rzetelnie po polsku twardo,
to wyjdzie mu to krótko, jako [y],
i to może być poważny kłopot dla znaczenia, znaczy dla zrozumienia.



Więc, »ý« trzeba czytać jako [iii].
Chodzi mi tutaj i teraz o to samo »ý«,
nie o współgłoskę przed nim; tę trzeba czytać zgodnie z tym, czy jest tam »i«/»í« versus »y«/»ý« (np. »ď« vs. »d«).